Kayık giderek hızlanıyordu. Aynı
enerjiyi harcamasına rağmen kayık her defasında daha fazla hızlanıyordu.
Kayıkçı soracağımı düşünerek devam etti. “Her kürek bir öncekinin devamıdır.
Bayrak direği ile aramızda olan bağlantıdır. Her kürek çektiğinde bir
öncekinden daha iyi olmayacaksan bir önceki küreğin sana kazandırdığını da
kaybedersin” dedi. “Hayatta böyledir evladım. Başarılı olmak istiyorsan
dosdoğru bir bayrak direğin ve her günden daha iyi bir sen olmak için rüzgara,
güneşe, dalgalara, sıcağa, soğuğa hâsılı seni hedefinden uzaklaştıracak her
şeye rağmen çalışmalısın. Sadece üç şey olmalı düzeninde: hedefini gösteren
simgen, bayrak direğin ve ulaşmak için çalışacağın hedefin. Yanından geçen
başka kayıklarla, vapurlarla hatta üstünden geçen uçaklar ile kendini mukayese
etmeden sadece dünden daha iyi olmak için kürek çekeceksin. Dünden daha iyi
olmak için çekeceğin her kürek, dün ile aynı ise bir süre sonra artık sabit bir
hızın olacak, sonrasında da dün kazandıklarını harcamaya başlayacaksın. Günü
geldiğinde de hedefine, amacına ulaşmadan birilerinin yardımı ile onların
istediği limana çıkacaksın. Ne liman aynı liman, ne hedef aynı hedef, en
önemlisi ne de sen aynı sen olacaksın. Seni sen yapan bütün güzelliklerin de
bitmiş, gitmiş olacak” dedi. Düşüncelere dalmıştım. Çok geçmeden kayığın sağa
sola yavaşça kaydığını gördüğümde köyün küçücük iskelesine yanaştığımızı fark
ettim. İnme vaktiydi, ömrüm boyunca inmek istemediğim beni alıp başka bir insan
haline getiren kayıktan inmek zorunda kaldım. Aklımı okur gibi “başka yolcular
bekler beni” dedi ve iskeleden uzaklaştı.
Kala kalmıştım iskelede, küçük
bir göldeki konforlu kayıktan inip hayat okyanusunda bir geminin başına geçmiş
gibi hissediyordum kendimi, kayığa binen başka, inen başka biriydim. Arkasından
uzun uzun baktım. Ne kadar bir zaman geçti bilmiyorum. Bir yere oturdum. Yeni
biri olarak yeni kararlar almaktan başka çarem olmadığını anladım. Önce
kayıkçının yolundan giderek kayık sürmeyi öğrenmeliydim.
Bayrak direğim. Bir bayrak direğim olmalı. Her hatamda, her yanlışımda, hatta yanlışa meylettiğimde beni düzeltecek, nereden bakarsam bakayım görebileceğim bir bayrak direğim olmalı benim diye düşündüm. Bir süre sonra bir söz aklıma geldi. “Dünyanın en özgür insanları hiç yalan söylememiş insanlardır. Çünkü hiçbir şeyi hatırlamak zorunda kalmazlar.” Evet, karar vermiştim. Bayrak direğim dürüstlük olacak benim. Sonu ne olursa olsun, sonu nereye veya neye varacak olursa olsun, bütün her şeye rağmen benim bayrak direğim dürüstlük olmalı diye karar verdim.
Hayat kayığında hayatımı yeniden
tasarımlamak için kürek çekmeye başladım.
Çektiğim birinci kürek iletişim. Kayıkçının ilk
karşılaşmamızdaki yüzündeki tebessüm beni daha hızlı karşıya geçirecek daha
gelişmiş araçlardan kendisine çekmişti. İletişimin en başına tebessümü
koyacağım. Tüm iletişimimde çözüm odaklı, eğitici, geliştirici olacağım.
İkincisi: gelişmek. Dünden daha iyi olmak için daha çok okuyacağım. İnsan
bilmediği ile hedefine ulaşamaz. İletişimde bilmediğim bir konu geldiğinde bunu
kendim için bulunmaz bir değer olarak göreceğim, gelişmek için okuyacağım.
Kitapları, hayatı, insanı.
Üçüncüsü: adalet. Haberlerde sürekli gösterilir, bahsedilir. “Vahşi hayvanın
yardımına koşan insan, ihtiyaç sahibine elinde bulunan malzemeler ile yardımda
bulunan insan,” vs. Neden bir haber değeri olsun ki bunun, neden insanlara bu
anlatılır ki? İnsan olmamızın gereği değil mi? Tıpkı bu ve benzer olaylarda
anlatılıp insanların çok adil olduğunu vurgulamakta bana aynı gelir hep. Bir
insanın adil olması ilave bir özellik değildir. İnsanın adil olmaması
haberleştirilmesi gereken bir eksikliktir. Tüm hayatım boyunca ne koşul altında
olursa olsun adil olacağım.
Dördüncüsü: tevazu. Buğday başakları ders almak isteyenlere çok şey anlatır.
“İnsan ne ektiyse onu biçecek hayatında.” Bir buğday tanesi toprağa düştüğünde
7 başak, her başak 100 dane, toplam 700 tane buğday verir. İçi boş olan
buğdaylar dimdik ayakta kalır, eğilmez, toprağa doğru dönmez. Ancak içi dolu
olan buğday başakları tevazu ile teşekkür duygusu ile başağın üstündeki
buğdayların ağırlığı ile yere doğru eğilir. Ancak bir buğday başağı toprağa
düşerse geleceğe yürüyebilir. Bilgim, tecrübem daha önemlisi insanlara
katkılarım çoğaldıkça tevazuumun aynı ölçüde çoğalmasını sağlayacağım.
Beşincisi: geribildirim. Müspet / menfi, iyi niyetli veya kötü niyetli hiç
ayırt etmeksizin çektiğim ikinci küreği daha güncel daha güzel hale gelmesi
için geribildirimleri fırsat ve gelişmem için zenginlik olarak göreceğim. Hayatımda
çok büyük öneme sahip olan bir iş arkadaşımın benimle ilgili vermiş olduğu
geribildirimleri alıp kendimi geliştirmem beni 1 yıl içerisinde en az 10 yıl
ileri götürdüğüne şahitliğim var.
Altıncısı: takım olma. Bireysellik bir kişiyi bir noktaya kadar başarıya
götürse bile gerçek hayatta yalnızlığa iter. Bütün başarılı işler takım halinde
gerçekleştirilmiştir. Hedefe ulaşmak işletmedeki tüm çalışanların,
departmanların aynı duyguya sahip olması ve bu duygunun kültür haline gelmesi
ile başarılabilir. Bir tahtanın değişik yerlerine yazılan 5 tane 1 rakamı
karşıdan bakıldığında doğal olarak ayrı ayrı yerlere yazılmış 5 tane 1 olarak
gözükür. Hâlbuki bir amaç, bir hedef, bir tutku ve daha nicesinde hem fikir
olmuş 5 tane 1 yan yana, aynı amaç için yazıldığında 11.111 olur, 5 tane 1’in
gücüde 5 ten 11.111 gücüne çıkar. Tüm arkadaşlarıma takım olmayı öğreteceğim.
Yedincisi: rağmenci. Rağmen denilince aklıma tarihteki 3 tane savaş gelir.
Bedir savaşı, Malazgirt Meydan Muharebesi, Çanakkale Savaşı. Her üç savaşında
en belirleyici tarafı bir tarafın diğer tarafa nispeten sayı ve teknoloji
olarak çok ciddi üstün olmasıydı. Bütün eksikliklere, zorluklara, yokluklara rağmen
adanmışlık, güçlerine, sayılarına ve teknolojilerine güvenenler arasında
yapılan bu savaşları rağmenciler ezici bir üstünlükle kazandılar. Her
düştüğünde kalkmıyorsa insan, nasıl dünden daha başarılı olacak. Vücutta açılan
her yara tecrübe değil midir? Rağmenciliği hayatımın merkezine koyacağım, tüm
arkadaşlarımın öğrenmesini ve uygulamasını sağlayacağım.
Sekizincisi: ahde vefa. Hz. Ali “Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum”
demişti. Çocukluğumda ilk duyduğumda nasıl olur? demiştim. Sonradan anladım
aslında bütün her şey kıymet bilmekle alakalı. Hayat tecrübelerle dolu. “Keşke
bana yapmasaydılar/Keşke bunu yapsaydılar” dediğim ve üzüldüğüm o kadar çok şey
var ki hayatım da. Söz verdim kendime. Bana bir şey öğretenlerin, bir şeye
layık görenlerin kıymetini bileceğim. Sebep aramaksızın her fırsatta benim için
kıymetli, değerli olduklarını hissettireceğim.
Dokuzuncusu: takdir. “Marifet iltifata tabidir.” Yapılan çalışmaların daha verimli bir hale gelmesi, daha geliştirilmesi için mutlaka iltifata tabi olması gerekir. Takdir edilmeyen hiçbir işin ilerlemesi mümkün değildir. Geçtiğimiz yıl bir arkadaşımla beraber şirket içi kullanılacak bir kitap hazırladık. Uzunca zamanımızı aldı. Aylarca mesaiden sonra gece saat 12:00 lere kadar kitap için emek harcadık. 30 sayfa olarak çıktığımız bu yolun sonunda 100 sayfanın üzerinde bir kitap olarak şekillendi, paylaştık. Birçok kişi teşekkür etti, birçok kişi övdü. Çalıştığımız şirketin mükemmellik merkezi başkanının bizleri gördüğünde söylediği bir sözü ömrüm boyunca unutmam mümkün değildir. “Bunu düşünmüş olmanızdan bile gurur duyuyoruz” demişti. Takdir illa somut bir şey değildir. Bazen öyle soyut takdirler olur ki tüm dünyaya bedel olur. Tüm emeklere teşekkür edeceğim, tüm emeklerin daha güzel yerlere ulaşması, daha da gelişmesi için cesaretlendireceğim.
Onuncusu: güven. Hayatta en zor kazanılan mücevher. Kazanılması yıllar ve çok
büyük emek alan, kaybedildiğinde bir elmasın parçalanması gibi bir daha bir
araya gelmeyen, gelse bile bir anlam ifade etmeyen duygu. Bir kişiye, takıma,
şirkete, topluma güvenmeden güven beklemek doğru mudur? İnsanın yapmadığı bir
şeyi başkasından yapması için beklemesi -en basit ifade ile- aldatmak değil
midir? Karar verdim. Önce ben güveneceğim, sonra bana güvenmelerini tesis
edeceğim, sonrasında da güvenmeyenlerden alacağım geri bildirimler ile kendimi
geliştireceğim, sonrasında da tamamıyla güven ortamı sağlayarak aynı hedefe
yürümeyi sağlayacağım.
On birincisi: tutku. Öyle diyordu oduncu, Hattat Mehmet Efendiye. “Bak evladım.
Ben elli yıldır odun kırıyorum. Bu yaşımda bile sabahlara kadar hala
rüyalarımda odun kırıyorum. Bir insan ki hayallerini rüyalarına sokamamışsa o
insandan hiçbir şey olmaz.” Kendi gelişimim için, insanların gelişimleri için
durmadan çalışacağım. Her gün, her an gelişim adına hayaller kuracağım, bütün
hayallerimi rüyalarıma sokacağım.
On ikincisi: kalite. Hayatımın ve hayatımdaki bütün her şeyin daha iyi olması
için olmazsa olmazım olacak. Bütün bu anlayış benim hayatımın temel taşlarından
biri olacak. Öyle ki beklenenin çok üstünde bir anlayışa sahip olmak için
çalışacağım. Sezai KARAKOÇ bir şiirinde söylediği gibi “Biz koşu bittikten
sonra da koşan atlarız.” Kalite anlayışı tüm hayatımın temelini oluşturacak.
On üçüncüsü: farklılık. Yıllar önce çalıştığım şirketin yaz aylarında bayi
toplantısı olurdu. Tüm Türkiye’den 300 – 400 kişi toplantıya katılırdık. Şirket
personelleri dâhil hepimize toplantı süresi boyunca (3-4 gün) sürekli giymek
üzere turuncu renkli t-short dağıtılır, bizde onu giyerdik. Yılını tam
hatırlamıyorum. Yine bir toplantının son gününde -muhtemelen kirlendiğinden
dolayı- akşam saatlerine doğru kırmızı bir t-short giydim. Haber geldi anfide
aile fotoğrafı çekileceğiz. Hemen oraya geçtim. Daha sonra dağıtılan fotoğrafta
300 – 400 kişi aynı t-short giydiğimiz için kendimizi bulmamız mümkün değil.
Baktım sağ tarafımdaki arkadaşım bana iyice sokuldu. Döndüm, çok sevdiğim
beraber çalıştığımız bir arkadaşım. Kulağıma eğildi, beni değiştirecek o sözü
söyledi. “Abi dağıtılacak fotoğrafta tüm bu aynı kıyafeti giyenlerin içerisinde
kendimi bulmam mümkün değil. Sen kırmızı t-short giyiyorsun. Fotoğrafa
baktığımda işte şu kırmızı t-shortlünün sağındaki benim diyeceğim” dedi. O gün bir karar verdim. Şayet bir toplulukta
bulunan bütün herkesle aynı isen o zaman diğerlerinden hiçbir farkın yoktur
dedim. Herkesten ayrı düşüneceğim, herkesten farklı olaylara bakacağım,
herkesten farklı bir yanım olacak ve ben bunu sürekli geliştireceğim.
…..
Muhammed Said GÜNDÜZ
