Anlayamıyorum,
neden insanlar başkalarına hayatı, işleri bu kadar zorlaştırır? Neden sürekli
tedbirli olmak zorunda bırakılır insan? Neden karşısındaki insandaki güven
hissinin kaybolması için emek sarf ederler? Bunca yapılanlardan sonra insan ne
kadar dürüst kalabilir? Ne kadar azimli olabilir? Ne kadar başkalarına faydalı
olabilmek için emek sarf edebilir?
İnsanlara
hayatı zorlaştırmak, sürekli tedbirli hale getirmek, güven hissinin
kaybolmasına sebep olmak, dürüstlüğünden taviz verdirmek veya daha kötüsü
dürüstlüğünden vazgeçmesini sağlamak, en önemlisi insanlara faydalı biri
olmaktan çıkmasına sebep olmak kişiye ne kazandırır? Sustu, yaşlı kayıkçı ile
göz göze geldi. Yaşlı Kayıkçının yüzünde oluşan bir tebessüm, mutluluk gördü,
şaşırdı. Hatta bu durumdan keyiflendiğini fark etti.
Yaşlı
kayıkçı tebessüm ile “Taze kal, bambu
ol!” dedi.
Ne
demekti bu şimdi. “Ne alaka?” diye geçirdi içinden. “Ne diyorsun anlamıyorum.
Hatta beni anlamıyorsun! Ben ne söylüyorum, sen ne diyorsun.” dedi.
Yaşlı
kayıkçı tekrarladı “Taze kal, bambu ol!”
Yolcu
iyice sinirlenmişti. O kadar sinirlenmişti ki elinden gelse gölün ortasında
suya atlayıp yüzerek kayıktan, yaşlı kayıkçıdan kaçacaktı. Biraz daha konuşmaya
devam ederse yaşlı kayıkçıyı kıracağını fark etti. Sinirlerine sahip olmak için
susmayı tercih edecekti. Ne saçma şeydi “Taze
kal, bambu ol!”. Zamana sadece küreklerin suda çıkardığı ses hâkimdi.
Bir
süre geçti. Yaşlı kayıkçı tebessümünden hiçbir şey kaybetmemiş, hatta tebessümü
ve mutluluğu kayığa ilk bindiklerinden daha fazlaydı. Yaşlı kayıkçıya “Neden
böyle keyiflendin, mutlu oldun” diye sormak istedi, susmaya devam etti. Kayık
bir türlü karşı kıyıya ulaşmıyordu, sanki her zamankinden daha yavaş gidiyordu.
İçinden “Kıyıya çıkalım, bir daha ne buraya gelirim, ne de bu yaşlı kayıkçıyı
görürüm” diye geçirdi.
Küreklerin
suya her dalışında çıkardığı su sesi yolcuyu biraz olsun sakinleştirmişti.
Gözleri bayrak direğinde idi, ne zaman kıyıya çıkacaklardı?
Yaşlı
kayıkçı olabilecek en naif ses tonu ile konuşmaya başladı. “Sana bir şeyler
anlatacağım” dedi, başladı anlatmaya.
Japonya
irili ufaklı 6800 küsur adalardan oluşan bir ada ülkesidir. Bu adaların ortalama
400’ünde insanlar yaşar. Adadaki yaşam izleri yaklaşık 10.000 yılı geçmektedir.
Ada ülkesi olması sebebiyle genel geçim kaynaklarında en büyük önemi balık
taşır. Japon halkı günlük protein ihtiyaçlarını tuttukları taze balıklardan
sağlarlar. Yıllar geçip nüfus artınca doğal olarak balık avlamak için kayıklar
sonra da gemiler yapılmış, bir ticaret haline gelmeye başlamış. Nüfusun
çoğalması ile bir problem daha ortaya çıkmış. Gemiler halk için çok uzaklardan
balık tutup getirdikleri için balıklar haliyle ölmüş olarak kıyıya geliyordu.
Halk bu balıkları taze olmadığı için tüketmiyordu. Balıkçılar buna çözüm için
daha büyük gemiler yaptılar. Geminin içerisine büyük havuzlar yerleştirdiler.
Tuttukları balıkları bu havuzlara koyacaklar, balıkları canlı olarak halka
ulaştıracaklardı.
Balıkçılar
yaptıkları bu uygulama ile başarıya ulaştılar, lakin istedikleri gibi değildi.
Halk yine balıkların tazeliğinden şikâyet etmeye devam ediyorlar, satın almak
istemiyorlardı.
Burada
ara verip vatanımızdan sana bir şey anlatayım, sonra hikâyeye devam ederiz
dedi. “Anadolu’nun güzel bir şehrinde yaşlı bir teyze pazarda dolaşıyordu.
Balıkçı avaz avaz bağırıyordu: “Canlı balık, canlı balık!” sesi duyan teyze
yaklaştı, “Evladım balıklar taze mi?” diye sordu. Balıkçı sinirli bir şekilde
“Teyze duymuyor musun? Canlı balık diye bağırıyorum” dedi. Yaşlı teyze
balıkçıya cevap verdi: “Evladım ben de canlıyım, taze miyim?”
Biz
hikâyemize geri dönelim. Japon balıkçılar problemi çözmek için bir fikir
geliştirdiler. Havuzun içerisine bir köpek balığı koydular. Tuttukları
balıkları havuza boşalttıklarında köpek balığına yem olmamak için tüm balıklar
canlarını korumak için canla başla yüzüyorlardı. Gemi kıyıya tap taze balıklar
getirmeyi başarmıştı artık.
“Tebessüm ediyorum, çünkü
geçen yaşına rağmen senin sürekli taze kalmanı sağlayacak bir fırsatın var
artık. Bu fırsatı çok iyi kullanabilirsen birçok şey öğrenmiş olacaksın.
Hayatımıza giren bu insanlar bize bir armağandır. Düşüncede, fikirde,
anlayışta, olaylara bakış şeklimizde bizi sadece canlı değil, taze olarak ta
kalmamızı sağlar. taze kalmak hayatımızdaki bu insanlara rağmen başarılı
olmaktır. Hayatın bir yerinde bu tür insanlar ile karşılaşmamış veya karşılaşıp
sadece o olaya takılanlar taze kalamazlar. Hayatları sadece canlı olarak geçirip
bu dünyadan göçüp giderler” dedi.
Yolcu
daha 10 – 15 dk önce düşündüklerinden utandı. Utanarak, sıkılarak “Peki bambu ol nedir?” dedi.
Bambuyu
bilir misin diye sordu yaşlı kayıkçı. Yolcu bildiği kadar anlattı. “Önce
yumuşak, sonra çok sert olan bir bitkidir, Asya’da daha çok olur, mobilya ve
dekorasyonda kullanılır” dedi.
Yaşlı
kayıkçı “evet, haklısın” dedi, devam etti. “Bambu ekildikten sonra kendisinden
hiçbir özelliğinin kaybolmasına müsaade etmeden toprak altında 5 yıla kadar
bekler. 5 yıl sonra her şeyini muhafaza eden bambu filizlenir, çok kısa bir
sürede 39 metreye kadar ulaşır. Artık bambu tüm haşmeti ile hayattadır,
yeşildir, hayat doludur, güçlüdür vesaire…”
“Şayet bulunduğun yer
ve zaman yeşillenmen, filizlenmen, boy atıp koca çınar olmana uygun değilse
doğruluğundan, dürüstlüğünden, ideallerinden hâsılı seni sen yapan bütün her
şeyi muhafaza ederek filizlenip, çınar olacağın günü beklemelisin. Büyüdüğünde
öyle güçlü, öyle büyük, öyle haşmetli, öyle yardımsever, öyle güven telkin
edici ve öyle mütevazı olmalısın ki sana gelenlere senden ayrılmak istemesinler.
Sende dünyaları, halleri, davranışları, sözleri, yüzleri, her şeyleri
değişsin.”
İskeleye
yaklaştılar. Yolcu şaşkınlık ve mutluluk içindeydi. Kayıktan inerken yine aynı
sözü duydu.
“Taze kal, bambu ol!”
