Geldiği
limanda yaşlı kayığı ve kayıkçıyı göremedi. İçini hüzün ve endişe aldı. Yoksa ruhuna
huzur veren ve çok geç tanıdığı akıl hocasını kayıp mı etmişti. Oturacak bir
yer aradı. Düşünceler yormuştu.
Limanın
orta yerindeki sağlam ve mukavemetli yere sırtını dayayarak göle bakınmaya
başladı. Karşıdaki köylere doğru bakıyor, bir köyden diğerine geçerek kayığı,
kayıkçıyı arıyordu, dalmıştı. Ne kadar süre geçti bilmiyordu fakat kendisini garip
bir şekilde güvende hissediyordu. Başının üstünden gelen bir ses ile kendine
geldi. Yukarıya dönüp baktığında sırtını, gönlünü, ruhunu bayrak direğine
yasladığını gördü, tebessüm etti. Al ak bayrak şiddetli rüzgâra karşı gelir
gibi dalgalanıyordu. Uzun uzun seyretti, seyrettikçe içini daha fazla huzur ve
daha fazla güven kapladı.
Bayrağın
şiddetli rüzgârlara, güneşe, sıcağa ve soğuğa direnirken bazı yerlerinin
yıprandığını gördü. Tüm bu yıpranmaya rağmen içindeki hilalde ve yıldızda
yıpranma yoktu, capcanlı idi. Bu haliyle bayrak aldığı bütün darbelere rağmen
sanki bütün gücü ile içindeki hilali ve yıldızı korumaya çalışıyordu. Yıldız,
başı, iki kolu ve iki ayağı olan bir çocuk gibi canlandı gözünde. Rüzgârın şiddetine
karşılık güvenli bir yerde, bayrağın en korunaklı yerinde kalmak için adeta elleri
ile hilalin ucunu yakalamaya çalışan bir insan gibiydi. Hilal’de her rüzgarla
elleriyle yıldızı tutmaya uzanan bir ana gibiydi. Yer gök kan olsa da bir
ananın çocuğuna merhametini hissetti.
Başını
göle çevirdi, öylece dalıp gitti…
Bir
süre sonra birinin seslendiğini... Birisi değil kendi sesiydi bu. Ürperti kapladı
her yanını, gözlerini açtı. Nereden? Nasıl? ne zaman geldiğini hatırlayamadığı
için etrafına şaşkın şaşkın bakındı. Yaşlı kayığın içerisindeydi. Karşısında gelecekteki
hali vardı. Sağına soluna baktı, anlam veremiyordu. Ne oluyor diye düşünürken
uyanıklıkla uyku arasında, yakaza halinde olduğunu fark etti. Evet, bu bir rüyadaydı.
Gelecekteki hali ile rüyada bir araya gelmişti. Şaşkınlığı üzerinden biraz atar
gibi olduktan sonra kayıkla beraber ağır bir sisin içerisinde olduklarını fark
etti. Öyle yoğun bir sis ki kayıktan başka hiçbir şey gözükmüyordu.
Aklını
yitirecek gibiydi. Dilinin bağı çözüldüğünde bağırmaya başladı. Neler oluyor?
Neredeyim? Bu küçük gölde bu sis nedir? Sen kimsin? Ve daha nicesi.
Yaşlı
olan konuşmaya başladı. Neden buradayız biliyor musun? Bugün senin
yapacaklarının gelecekte nelere dönüşeceğini konuşacağız. Bir şekilde
hayatından geçtiğinin insanlarda bıraktıklarının senin geleceğini nasıl
şekillendireceğini, neleri daha güzel yapman gerektiğini anlatacağım sana.
Yaşlı
halinin sakinliği, dinginliği, mütevaziliği, nezaketi ve güven hali karşısında bir
anda sakinledi. Yaşlı olan anlatmaya başladı.
Bütün
bu hayat yolculuğun boyunca şunu hiçbir zaman unutmamalısın. Bu hayatta en
önemli olan geçtiğimiz yollardaki kilometre taşları gibi duran insanların
hayatında nasıl anılacağındır. İnsanlar için en önemli olan hayatlarının bir
döneminden geçerken onlara nasıl davrandığın, gelişimlerine nasıl katkıda
bulunduğun, daha önemlisi hayatlarının içerisinden geçtiğin bu süre içerisinde
onlara nasıl hissettirdiğindir. Unvanlar, mevkiler, makamlar sadece insanlara
ulaşmak için kullandığın araçlar olmaktan başka bir şey değildir. Unutma! “Araçlar
sadece amaca ulaşmak içindir. Bir yerde araçlar amaç haline gelmişse amaca
ulaşmaktan bahsedilemez.” Her şey insana hizmet için vardır. Zira bu hayatta
kat’i ve kesin olan bir şey vardır. Aslolan
insandır.
Sana
uzun uzun hedefler vermeyeceğim. Akademik olarak şunu yap, yabancı dillerini
geliştir, tezler sun, yayınlar yap, fikirler geliştir. Şayet insana dokunman
için faydası olacaksa bütün hepsini, hatta daha fazlasını beklemeksizin yap.
Soğuğa,
sıcağa, rüzgâra, yağmura direnip bahar ve yazdan oluşan sekiz dokuz aylık
hayatını olgunlaşarak bitirmeye yüz tutmuş, içi dolu olduğu için başını aşağıya
eğen buğday başağı gibi, mütevazı ol! Hayatlarına dokunacağın kişiler ile
iletişim kurarken nezaketin en büyük güç olduğunu unutma. Çünkü ancak mütevazı
ve nezaketli birinin anlattıkları karşı tarafta anlam ifade eder, yer bulur ve
yeşerir.
İnsanlara
anlayacakları şekilde iletmek istediklerini, gelişimlerini aktar. Hayatından
geçtiğin insanların mutlaka gelişecekleri, değişecekleri hissine kapılma. Senin
görevinin sadece anlatmak, ifade etmek, gelişimlerine katkıda bulunmak olduğunu
sakın unutma. Kişi şayet her ne sebeple olursa olsun değişmek, gelişmek
istemiyorsa ısrar etmenin faydası yoktur. Israr etmek çoğu zaman fayda
vermediği gibi az çok kişide kırgınlık, kızgınlık oluşturur. Vaktinin kıymetli
olduğunu unutma.
Tebessüm
et. Ne anlatırsan anlat ne öğretirsen öğret mutlaka tebessüm et. Gözlerinin
içinde onlara değer verdiğini, sevdiğini ve kıymetli olduklarını hissettir. İnsanlar
tebessüm etmiş bir yüzü asla unutmazlar. Yıllar geçse de senden bahsettikleri
vakit gözlerinin önüne hep tebessüm eden biri canlansın.
Ruhunla
sarın insanlara. Öyle sarıl ki, girdiğin herhangi bir yerde insanlar sana
yaklaştıkça kendilerini güvende hissetsinler. Öyle güvensinler ki, senin yanında
olduklarında içlerine huzur dolsun. Seninle her şeyi başarabileceklerini, her
zorluğu aşabileceklerine kalpleri inanmış olsun.
Yürüdüğün
yollarda, geçtiğin hayatlarda ayrı bir iz bırak! Yıllar sonra insanlar seni yâd
ederken iyilikle hatırlasınlar, anlatsınlar. Her dokunduğun insanda senden bir
iz kalsın. Seni tanıyanlar bir araya geldiklerinde birbirlerinde senden bir
şeyler bulsunlar. O kadar hayatlarına işle ki -hepimiz insanız hata yaparız.-
Ola ki bir gün hataya düşecekleri zaman seni yanlarında bulsunlar, bu hatayı yapmamalıyım
diyebilsinler. Girdikleri, gittikleri en güzel yerlerde akıllarına gelecek
kadar hayatlarında izin olsun. Unutma hayatının içinden geçtiğin herhangi biri
seni arayıp “Şu an buradayız, aklımıza siz düştünüz, iyi ki varsınız, iyi ki
hayatımızda bir zaman bizimle olmuşsunuz”, “Geçtiğiniz, dokunduğunuz her yer
yeşilleniyor”, “İyi ki sizi tanımışım” dediklerinde gözleri yaşlarla dünyanın
en mutlu insanı sen olacaksın. Daha
neler yapabilirim diye düşüneceksin.
Öğret
bütün bildiklerini. Sende, heybende aktarmadığın hiçbir şey kalmasın. Öğretecek
bir şeyin kalmadığında ise ayrıl artık oradan. Rahata talip olma sakın. Durgun
sular hep kirlenir, akan sular hep temiz kalır. Heybendekileri anlatacak,
aktaracak yeni birilerine, yeni beldelere sür kayığını.
Öğrettiklerinden
dolayı insanlardan hiçbir şey bekleme. Çünkü verdikleri için bir şey
bekleyenler olsa olsa tüccarlardır. Sakın sakına, ömürlerinin bir yerinde
edecekleri duada olmayı dünyalık küçük şeylere tercih etme. Hayatına duaları
ile, sözleri ile, tebessümleri ile zenginlik katanları ve yeni tanıştığın her
insanın bir şeyler öğrenmene sebep olmalarından dolayı hep şükret. Şükret ki sana
verilmiş olan nimet ziyadeleşsin, çoğalsın.
Yaşlı
halinin anlattıkları ile sise dalıp gitmişti. Ne kadar süre geçti bilmiyordu.
Birinin dokunması ile kendisine geldi. Bir an şaşırdı yine, güneş batmaya yüz
tutmuş, bayrak direğinin altında olduğunu, dokunanın yaşlı kayıkçı olduğunu
gördü, rüyadan uyanmıştı. Kayıkçının yüzündeki tebessüm içini, ruhunu
rahatlattı.
“İyi
misin evladım” diye sordu kayıkçı. Bir babanın oğluna olan sevgisi ile.
“İyiyim
amca” dedi. Yaşlı kayığı da limanda gördükten sonra kayıkçının ellerine sarıldı
“Seni gördüm çok daha iyi oldum. İyi ki varsın” dedi.
“Hadi
gel, yemeğe bize katıl” dedi kayıkçı.
Geç
kaldığını, bir gün mutlaka geleceğinin sözünü verdi. Kayıkçının cebinden
çıkarıp uzattığı “Senin nasibinmiş” dediği tek meyveyi alıp yola
koyuldu.
Gittiği
yol dönüş müydü? Yoksa başlangıç mı? Ne dönüştü ne de başlangıçtı, içten daha
içe bir yolculuktu bu, insan olmaktan daha insan olmaya….