22 Ocak 2024 Pazartesi

Yolcu 4 - Yakaza

 


Geldiği limanda yaşlı kayığı ve kayıkçıyı göremedi. İçini hüzün ve endişe aldı. Yoksa ruhuna huzur veren ve çok geç tanıdığı akıl hocasını kayıp mı etmişti. Oturacak bir yer aradı. Düşünceler yormuştu.

Limanın orta yerindeki sağlam ve mukavemetli yere sırtını dayayarak göle bakınmaya başladı. Karşıdaki köylere doğru bakıyor, bir köyden diğerine geçerek kayığı, kayıkçıyı arıyordu, dalmıştı. Ne kadar süre geçti bilmiyordu fakat kendisini garip bir şekilde güvende hissediyordu. Başının üstünden gelen bir ses ile kendine geldi. Yukarıya dönüp baktığında sırtını, gönlünü, ruhunu bayrak direğine yasladığını gördü, tebessüm etti. Al ak bayrak şiddetli rüzgâra karşı gelir gibi dalgalanıyordu. Uzun uzun seyretti, seyrettikçe içini daha fazla huzur ve daha fazla güven kapladı.

Bayrağın şiddetli rüzgârlara, güneşe, sıcağa ve soğuğa direnirken bazı yerlerinin yıprandığını gördü. Tüm bu yıpranmaya rağmen içindeki hilalde ve yıldızda yıpranma yoktu, capcanlı idi. Bu haliyle bayrak aldığı bütün darbelere rağmen sanki bütün gücü ile içindeki hilali ve yıldızı korumaya çalışıyordu. Yıldız, başı, iki kolu ve iki ayağı olan bir çocuk gibi canlandı gözünde. Rüzgârın şiddetine karşılık güvenli bir yerde, bayrağın en korunaklı yerinde kalmak için adeta elleri ile hilalin ucunu yakalamaya çalışan bir insan gibiydi. Hilal’de her rüzgarla elleriyle yıldızı tutmaya uzanan bir ana gibiydi. Yer gök kan olsa da bir ananın çocuğuna merhametini hissetti.

Başını göle çevirdi, öylece dalıp gitti…

Bir süre sonra birinin seslendiğini... Birisi değil kendi sesiydi bu. Ürperti kapladı her yanını, gözlerini açtı. Nereden? Nasıl? ne zaman geldiğini hatırlayamadığı için etrafına şaşkın şaşkın bakındı. Yaşlı kayığın içerisindeydi. Karşısında gelecekteki hali vardı. Sağına soluna baktı, anlam veremiyordu. Ne oluyor diye düşünürken uyanıklıkla uyku arasında, yakaza halinde olduğunu fark etti. Evet, bu bir rüyadaydı. Gelecekteki hali ile rüyada bir araya gelmişti. Şaşkınlığı üzerinden biraz atar gibi olduktan sonra kayıkla beraber ağır bir sisin içerisinde olduklarını fark etti. Öyle yoğun bir sis ki kayıktan başka hiçbir şey gözükmüyordu.

Aklını yitirecek gibiydi. Dilinin bağı çözüldüğünde bağırmaya başladı. Neler oluyor? Neredeyim? Bu küçük gölde bu sis nedir? Sen kimsin? Ve daha nicesi.

Yaşlı olan konuşmaya başladı. Neden buradayız biliyor musun? Bugün senin yapacaklarının gelecekte nelere dönüşeceğini konuşacağız. Bir şekilde hayatından geçtiğinin insanlarda bıraktıklarının senin geleceğini nasıl şekillendireceğini, neleri daha güzel yapman gerektiğini anlatacağım sana.

Yaşlı halinin sakinliği, dinginliği, mütevaziliği, nezaketi ve güven hali karşısında bir anda sakinledi. Yaşlı olan anlatmaya başladı.

Bütün bu hayat yolculuğun boyunca şunu hiçbir zaman unutmamalısın. Bu hayatta en önemli olan geçtiğimiz yollardaki kilometre taşları gibi duran insanların hayatında nasıl anılacağındır. İnsanlar için en önemli olan hayatlarının bir döneminden geçerken onlara nasıl davrandığın, gelişimlerine nasıl katkıda bulunduğun, daha önemlisi hayatlarının içerisinden geçtiğin bu süre içerisinde onlara nasıl hissettirdiğindir. Unvanlar, mevkiler, makamlar sadece insanlara ulaşmak için kullandığın araçlar olmaktan başka bir şey değildir. Unutma! “Araçlar sadece amaca ulaşmak içindir. Bir yerde araçlar amaç haline gelmişse amaca ulaşmaktan bahsedilemez.” Her şey insana hizmet için vardır. Zira bu hayatta kat’i ve kesin olan bir şey vardır. Aslolan insandır.

Sana uzun uzun hedefler vermeyeceğim. Akademik olarak şunu yap, yabancı dillerini geliştir, tezler sun, yayınlar yap, fikirler geliştir. Şayet insana dokunman için faydası olacaksa bütün hepsini, hatta daha fazlasını beklemeksizin yap.

Soğuğa, sıcağa, rüzgâra, yağmura direnip bahar ve yazdan oluşan sekiz dokuz aylık hayatını olgunlaşarak bitirmeye yüz tutmuş, içi dolu olduğu için başını aşağıya eğen buğday başağı gibi, mütevazı ol! Hayatlarına dokunacağın kişiler ile iletişim kurarken nezaketin en büyük güç olduğunu unutma. Çünkü ancak mütevazı ve nezaketli birinin anlattıkları karşı tarafta anlam ifade eder, yer bulur ve yeşerir.

İnsanlara anlayacakları şekilde iletmek istediklerini, gelişimlerini aktar. Hayatından geçtiğin insanların mutlaka gelişecekleri, değişecekleri hissine kapılma. Senin görevinin sadece anlatmak, ifade etmek, gelişimlerine katkıda bulunmak olduğunu sakın unutma. Kişi şayet her ne sebeple olursa olsun değişmek, gelişmek istemiyorsa ısrar etmenin faydası yoktur. Israr etmek çoğu zaman fayda vermediği gibi az çok kişide kırgınlık, kızgınlık oluşturur. Vaktinin kıymetli olduğunu unutma.

Tebessüm et. Ne anlatırsan anlat ne öğretirsen öğret mutlaka tebessüm et. Gözlerinin içinde onlara değer verdiğini, sevdiğini ve kıymetli olduklarını hissettir. İnsanlar tebessüm etmiş bir yüzü asla unutmazlar. Yıllar geçse de senden bahsettikleri vakit gözlerinin önüne hep tebessüm eden biri canlansın.

Ruhunla sarın insanlara. Öyle sarıl ki, girdiğin herhangi bir yerde insanlar sana yaklaştıkça kendilerini güvende hissetsinler. Öyle güvensinler ki, senin yanında olduklarında içlerine huzur dolsun. Seninle her şeyi başarabileceklerini, her zorluğu aşabileceklerine kalpleri inanmış olsun.

Yürüdüğün yollarda, geçtiğin hayatlarda ayrı bir iz bırak! Yıllar sonra insanlar seni yâd ederken iyilikle hatırlasınlar, anlatsınlar. Her dokunduğun insanda senden bir iz kalsın. Seni tanıyanlar bir araya geldiklerinde birbirlerinde senden bir şeyler bulsunlar. O kadar hayatlarına işle ki -hepimiz insanız hata yaparız.- Ola ki bir gün hataya düşecekleri zaman seni yanlarında bulsunlar, bu hatayı yapmamalıyım diyebilsinler. Girdikleri, gittikleri en güzel yerlerde akıllarına gelecek kadar hayatlarında izin olsun. Unutma hayatının içinden geçtiğin herhangi biri seni arayıp “Şu an buradayız, aklımıza siz düştünüz, iyi ki varsınız, iyi ki hayatımızda bir zaman bizimle olmuşsunuz”, “Geçtiğiniz, dokunduğunuz her yer yeşilleniyor”, “İyi ki sizi tanımışım” dediklerinde gözleri yaşlarla dünyanın en mutlu insanı sen olacaksın.  Daha neler yapabilirim diye düşüneceksin.

Öğret bütün bildiklerini. Sende, heybende aktarmadığın hiçbir şey kalmasın. Öğretecek bir şeyin kalmadığında ise ayrıl artık oradan. Rahata talip olma sakın. Durgun sular hep kirlenir, akan sular hep temiz kalır. Heybendekileri anlatacak, aktaracak yeni birilerine, yeni beldelere sür kayığını.

Öğrettiklerinden dolayı insanlardan hiçbir şey bekleme. Çünkü verdikleri için bir şey bekleyenler olsa olsa tüccarlardır. Sakın sakına, ömürlerinin bir yerinde edecekleri duada olmayı dünyalık küçük şeylere tercih etme. Hayatına duaları ile, sözleri ile, tebessümleri ile zenginlik katanları ve yeni tanıştığın her insanın bir şeyler öğrenmene sebep olmalarından dolayı hep şükret. Şükret ki sana verilmiş olan nimet ziyadeleşsin, çoğalsın.

Yaşlı halinin anlattıkları ile sise dalıp gitmişti. Ne kadar süre geçti bilmiyordu. Birinin dokunması ile kendisine geldi. Bir an şaşırdı yine, güneş batmaya yüz tutmuş, bayrak direğinin altında olduğunu, dokunanın yaşlı kayıkçı olduğunu gördü, rüyadan uyanmıştı. Kayıkçının yüzündeki tebessüm içini, ruhunu rahatlattı.

“İyi misin evladım” diye sordu kayıkçı. Bir babanın oğluna olan sevgisi ile.

“İyiyim amca” dedi. Yaşlı kayığı da limanda gördükten sonra kayıkçının ellerine sarıldı “Seni gördüm çok daha iyi oldum. İyi ki varsın” dedi.

“Hadi gel, yemeğe bize katıl” dedi kayıkçı.

Geç kaldığını, bir gün mutlaka geleceğinin sözünü verdi. Kayıkçının cebinden çıkarıp uzattığı “Senin nasibinmiş” dediği tek meyveyi alıp yola koyuldu.

Gittiği yol dönüş müydü? Yoksa başlangıç mı? Ne dönüştü ne de başlangıçtı, içten daha içe bir yolculuktu bu, insan olmaktan daha insan olmaya….

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yolcu 7 - Durumsal Liderlik

  Durumsal Liderlik “Kolaylaştırınız, zorlaştırmayınız; müjdeleyiniz, nefret ettirmeyiniz.” Hz. Muhammed (asm) Kaynak: Sahih-i Buhârî, İlim...